কৌতুক-8
"গাৰ্লফ্ৰেইন্ড" বোলা বস্তুটো কেৱল দূৰ্বল পুৰুষৰ হে থাকে।
.
.
.
.
.
.
প্ৰকৃত সাহসী পুৰুষে বিয়া পাতে আৰু আজীৱন বিপদৰ সতে, খেল খেলি, দিন কেইটা পাৰ কৰে।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
পতিৰ মদৰ বটলৰ পৰা মদ এঢোক মুখত দি, পত্নীয়ে মুখ বিকটাই কৈছে।
পত্নী : ছি: , ইমান তিতা আৰু বেয়া সোৱাদ। মুখৰ ভিতৰখন একেবাৰে জ্বলি পুৰি, ছাৰখাৰ হৈ গ'ল যেন হে লাগিছে পাই। ইমান ফাল্টু বস্তু এটা, সদায় সদায় তুমি কেনেকৈ খোৱা, হয়নে?
পতি: তেতিয়া হলে, তুমিয়েই চিন্তা কৰি চোৱাচোন, মই যে কিমান কষ্ট সহ্য কৰিবলগীয়া হয়! আৰু তুমি কোৱা, মই হেনো সদায়-সদায় মদ খাই, ফুর্তি কৰি ফুৰো।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
যোৱাকালি মানুহজনী, গৰম বন্ধৰ ছুটী কটাবলৈ, লৰাটো লগত লৈ, মাকৰ ঘৰলৈ গৈছে। যোৱাৰ সময়ত জৰুৰী কাম এটাৰ বাবে মই অফিচতেই আছিলো। ঘৰলৈ উভতি আহি দেখিলো, এখন কাগজত, মই কি কি কৰিব লাগিব বা নালাগিব, চব লিখি, ডাইনিং টেবুলৰ ওপৰত থৈ গৈছে।
লিখিছে:
ব্যস্ততাৰ বাবে কেইটামান কথা, তোমাক কৈ অহা নহ'ল। মই নথকা সময়ছোৱাত, নিম্ন লিখিত নির্দেশ বোৰ আখৰে আখৰে, পালন কৰিবা কিন্তু !
অনুগ্ৰহ কৰি বন্ধুবর্গক মাতি আনি ঘৰটো গোহালিলৈ পৰ্য্যবসিত নকৰা যেন। আগৰ বাৰ বক্স পালেংৰ ভিতৰত মদৰ চাৰিটা খালী বটল পাইছিলো।
পাৰিলে ঘৰতেই বনাই মেলি খাবা অথবা বাহিৰতেই হোটেলত খাই আহিবা । ঘৰলৈ সকলোকে মাতি আনি ভোজভাত খোৱাৰ কোনো দৰকাৰ নাই । ইয়াৰ আগৰ বাৰ চাৰি প্লেট বিৰিয়ানি আৰু তিনি প্লেট চিকেন কাবাবৰ বিল পালেংৰ তলত পাইছিলো।
চশমাযোৰ ড্ৰেছিং টেবুলৰ আইনাখনৰ ওচৰত ৰাখিবা। আগৰ বাৰ ফ্রীজৰ ভিতৰত পাইছিলো।
কামৱালী বাইজনীক মই নহালৈকে ছুটি দিছো। বৰ বেছি মৰম চেলাব নালাগে।
অতিৰিক্ত আগ্রহ দেখুৱাই, ওচৰ-পাজৰৰ কোনো মহিলাক "বাতৰি কাকত আহিল নে?" এইবোৰ সুধি, চেনী খাবলৈ চেষ্টা কৰাৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই, আমাৰ বাতৰি কাকতৰ হকাৰ, গাখীৰৱালা, ধুবী আদি চব বেলেগ।
আলমাৰীৰ তলৰ খাপত থকা জাংগিয়া কেইটাহে তোমাৰ আৰু ওপৰৰ খাপৰ কেইটা লৰাটোৰ ভাগৰ। যোৱাবাৰ লৰাটোৰ জাঙ্গিয়া পিন্ধিয়েই কটাই দিলা ।
তোমাৰ স্বাস্থ্য সম্পৰ্কীয়, আটাইবোৰ ৰিপোর্ট স্বাভাবিকেই আছে, গতিকে বাৰে বাৰে, বাহানা কৰি, ধুনীয়া লেডী ডাক্তৰনী জনীৰ ওচৰলৈ নগলেও হব।
সৰু ভন্টী আৰু নবৌৰ জন্মদিন যোৱা মাহতেই আছিল। গতিকে অত্যন্ত উৎসাহিত হৈ, মাজনিশা ফোন কৰি সিহঁতক, উইশ্ব নকৰিলেও হব।
"ওৱাই ফাই" ৰ পাছৱর্ড সলনি কৰি থৈ আহিছোঁ । ৰাতি ৰাতি ফেচবুক আৰু হোৱাট্ছ আপত চেনী নাখাই, সোনকালে শুই থাকিবা।
মোৰ অনুপস্থিতিত বৰ বেছিকৈ সাজি-কাছি হিৰো হৈ ফুৰাৰ কোনো দৰকাৰ নাই। কাৰন, মিচেছ বৰা, মিচেছ দাস, মিচেছ দত্ত, মিচেছ শইকীয়া আটাইবোৰ, গৰম বন্ধ বুলি মাকৰ ঘৰলৈ গৈছে।
মোৰ কোনোবা বান্ধৱী আহিলে, মই নাই বুলি নকৈ, ঘৰৰ ভিতৰলৈ মাতি আনি, বহুৱাই মেলি, চাহ মিঠাই খুৱাব নালাগে। চেনীয়ামি নকৰিবা। বাহিৰত থাকোতেই মই ঘৰত নাই বুলি জনাই দিবা।
চেনী, চাহ-পাত নোহোৱাৰ অজুহাত দেখুৱাই, দন্দুৰী মিচেছ বৰুৱাৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ অকনো প্ৰয়োজন নাই, মই চব বজাৰ কৰি শ্বো-কেছত থৈ আহিছোঁ ।
আৰু আটাইতকৈ জৰুৰী কথা :
বেছি ওভাৰ-স্মার্ট হবলৈ চেষ্টা নকৰিবা, মই কিন্তু যেতিয়াই তেতিয়াই আহি ওলামহি !!
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
বিবাহিত জীৱনৰ ১৫ বছৰীয়া বিবাহ বাৰ্ষিকীৰ দিনা পত্নীয়ে পতিক সুধিছে,
"জানু, তুমি মোক বিবাহ বাৰ্ষিকী উপলক্ষে কি উপহাৰ দিবা ?"
পতি : জান, মই তোমাক আন্দামান নিকোবৰলৈ লৈ যাম বুলি ভাবিছোঁ ।
পত্নী : জানু, তুমি কিন্তু সঁচাকৈয়ে বৰ ৰোমাণ্টিক, জানা! এটা কথা মোক কোৱাচোন , আমাৰ বিয়াৰ যেতিয়া ৫০ বছৰ অৰ্থাৎ সোণালী জয়ন্তী হব, তেতিয়ানো তুমি কি কৰিম বুলি ভাবিছা ?
পতি : তেতিয়া তোমাক আন্দামান নিকোবৰৰ পৰা আকৌ ওভোতাই লৈ আনিম ।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
নগেনৰ লগত থাকি থাকি, আজিকালি নগেনৰ পত্নী পমিলীও ঠিক নগেনৰ দৰেই, টেঙৰ আৰু চতুৰ হৈছে।
এবাৰ নগেন আৰু পমিলী দুদিনৰ বাবে ফুৰিবলৈ বুলি কলিকতা পালেগৈ । পাৰ্ক ষ্ট্ৰীটৰ বিলাসী হোটেল এখনত কোঠা এটা ললে । ঘুৰি-ফুৰি দুদিনৰ মূৰত উভতি আহিবৰ হ'ল। হোটেলৰ বিল দিলেহি ৮৫০০ টকা । নগেন আৰু পমিলী আচৰিত । ইমান টকা কেনেকৈ হ'ল ! নগেন আৰু পমিলী মেনেজাৰৰ ওচৰ পালেগৈ ।
মেনেজাৰ: হোটেলত এটা অত্যাধুনিক চুইমিং পুল আছে ।
নগেন: আমিতো সেইটো ব্যৱহাৰ কৰা নাই ।
মেনেজাৰ: হোটেলত এটা অত্যাধুনিক নৈশ ক্লাৱ আছে ।
নগেন: আমিতো সেইটো ব্যৱহাৰ কৰা নাই ।
মেনেজাৰ: হোটেলত এটা অত্যাধুনিক জিম ক্লাৱ আছে ।
নগেন: আমিতো সেইটো ব্যৱহাৰ কৰা নাই ।
মেনেজাৰ: কৰা নকৰা আপোনালোকৰ কথা । ইচ্ছা কৰা হলে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰিলেহেতেন । তদুপৰি কোঠাত টিভি, ভিচিডি ইত্যাদি সকলো আছে ।
নগেন: আমি সেইবোৰো ব্যৱহাৰ নাই কৰা ।
মেনেজাৰ: কৰা নকৰাটো আপোনালোকৰ কথা, সুবিধা আছিল । লব পাৰিলহেঁতেন ।
নগেনে হতভম্ব হৈ কি কব-নকব ভাবি থাকোতেই পমিলীয়ে তৎক্ষনাৎ বেগৰ পৰা ৫০০ টকা উলিয়াই মেনেজাৰক দিলে আৰু নগেনক ক'লে, ''হৈ গ'ল, যাওঁ ব'লা ।''
মেনেজাৰ: ৫০০ কিয়? আপোনালোকৰ মুঠ বিল ৮৫০০ টকাহে আছিল ।
পমিলী: (মেনেজাৰক উদ্দেশ্যি) আপুনি মোৰ লগত ৰাতি শুৱা বাবদ ৮০০০ টকা কাটি ললো ।
মেনেজাৰ: আপুনি কি কথা কৈছে ? মই ৰাতি আপোনাৰ লগত কেতিয়া শুলো ?
পমিলী: সেইয়া আপোনাৰ কথা । যোৱাকালি মোৰ পতি হোটেলৰ ৰূমত নাছিল। সুবিধা আছিল, ব্যৱহাৰ কৰা নকৰাটো আপোনাৰ কথা ।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
সুপ্ৰভাত!
জীৱনত এনে কিছুমান মানুহৰ সতে ঘনিষ্ঠ বন্ধুত্ব গঢ়ি তোলক, যিবোৰ মানুহৰ অন্তৰখন, বাহ্যিক ৰূপতকৈ বহুগুণে সুন্দৰ।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
এবাৰ চহৰলৈ এখন চাৰ্কাচ আহিল। এই চাৰ্কাচৰ মূখ্য আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল এটা সিংহ। ৰিং মাষ্টৰ জনে সিংহটোৰ সতে বিভিন্ন ধৰনৰ কলাবাজী প্রদর্শন কৰাৰ লগতে, লোমহৰ্ষক খেল কিছুমান দেখুৱাই দর্শকক আপ্লুত কৰি তোলে। একেবাৰে শেষত, পিঞ্জৰাৰ ভিতৰত, এগৰাকী স্বল্পবসনা সুন্দৰী যুৱতীক, সিংহটোৱে চুমা খোৱা দেখুৱালে। এই দৃশ্য দেখি দৰ্শকসকল ৰোমাঞ্চিত হৈ, জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাত চাপৰি বজালে।
ৰিং মাষ্টৰজনে দৰ্শকসকলক উদ্দেশ্যি, চিঞঁৰি কলে,
"আপোনালোকৰ মাজত কোনোবা সাহসী ব্যক্তি আছে নেকি, যিয়ে এই দু:সাহসিক কামটো কৰিব পাৰিব?"
দৰ্শকৰ মাজৰ পৰা নগেনে আগবাঢ়ি গৈ কলে,
"মই পাৰিম, কিন্তু আগতে পিঞ্জৰাটোৰ পৰা, সিংহটো আতঁৰাব লাগিব, তেহে পাৰিম।"
@@@@@@@@
সুনীল আকাশৰ বিশালতা, একা-বেকা নদীৰ গভীৰতা, সদ্য প্ৰষ্ফুটিত মনমোহা ফুলৰ নিৰ্য্যাস, দেহা জুৰ পেলোৱা মলয়া এছাটি অথবা সুদূৰৰ উন্নত শিখৰযুক্ত পৰ্বতৰ উচ্চতা ইত্যাদি যিয়েই নহওঁক কিয়, এটা কথা সদায় মনত ৰাখিব যে এইচবৰ সতে আপোনাৰ একো "লেনা-দেনা" নাই।
আপুনি কেৱল চিন্তা কৰক, গধুলি হ'লে ক'ত, কেনেকৈ কাৰ সতে এঢোক গলাধ:কৰণ কৰিব পাৰি আৰু নিশা ঘৰলৈ উভতি আহি মানুহজনীক কি বুলি পতিয়ন নিয়াব।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
সন্ধিয়া হলেই মদ নাখালে "গা মন বেয়া লগা" নগেন ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ গৈছে বেমাৰ দেখুৱাবলৈ । ডাক্তৰে নগেনক ড্ৰিংকছ্ নকৰিবলৈ পৰামৰ্শ দিছে। নগেনে হাতে ভৰিয়ে ধৰি কাবৌ-কাকূতি কৰাৰ পিছত ডাক্তৰজনে দৈনিক মাত্র দু-পেগ খোৱাৰ অনুমতি দিয়ে আৰু প্ৰেচক্ৰিপশ্বনত লিখি দিয়ে।
পিছদিনা সন্ধিয়া বীৰেনৰ সতে বহি নগেনে "গপা-গপ" ছয় পেগ মাল খালে। নগেনৰ কাণ্ড দেখি, বন্ধু বীৰেন আচৰিত হৈ সুধিলে,
"পাৰ্টনাৰ, তোক ডাক্তৰে মাত্ৰ দু-পেগ খাবলৈহে অনুমতি দিছিল, তই ছয় পেগ খালি যে?"
নগেন : মই দুজন বেলেগ ডাক্তৰৰ পৰা দু-পেগ মালৰ অনুমতি, বেলেগে লিখাই লৈছোঁ, পাৰ্টনাৰ।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
আকৌ নগেন:
বহু বছৰ আগতে এখন ৰাজ্যত এজন কম বয়সৰ পৰাক্ৰমী ৰজা আছিল।
এদিন ৰজাৰ ৰাজসভাত মন্ত্রী গৰাকীয়ে ৰজাক ক'লে,
"মহাৰাজ এটা বৰ আচৰিত কথা হ'ল। আমাৰ ৰাজ্যত এজন ধোবা আছে, দেখাত সাইলাখ আপোনাৰ দৰে।"
কথাটো শুনি ৰজাৰ মনত ধোবা জনক চোৱাৰ হেঁপাহ জন্মিল। ৰজাই তৎক্ষনাৎ আদেশ দিলে যে ধোবাজনক ৰাজসভালৈ অনা হওঁক।
ৰজাৰ আদেশ অনুসৰি ধোবাক, ৰাজ-সভাত হাজিৰ কৰা হ'ল। ৰজাই ধোবাক দেখি আশ্চৰ্য্যচকিত হৈ পৰিল। ৰজাই নিজৰ হুবহু চেহেৰাৰ ধোবাজনক দেখি বৰ ভাল পালে ।
ৰজাই ধোবাৰ পিনে চাই কিবা এটা ভাবিলে আৰু ৰহস্যময় হাঁহি এটা মাৰি ধোবাক সুধিলে,
"সঁচা কথা কবা, তোমাৰ মা বাৰু আমাৰ ৰাজপ্ৰসাদত কাম কৰিছিল নেকি?"
ধোবাই বিনম্ৰ ভাবে কলে,
"নহয় মহাৰাজ, আজিৰ পৰা বিছ-পঁচিছ বছৰমান আগতে, মোৰ দেউতা শ্ৰী নগেন চন্দ্ৰ হাতীবৰুৱাই হে ৰাজপ্ৰাসাদত কাম কৰিছিল।"
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
সুপ্ৰভাত বন্ধু-বান্ধৱীসকল
জীৱনত যিমানেই আৰ্থিক অনাটনৰ সন্মুখীন নহওঁক কিয়, পত্নীৰ পৰা কেতিয়াও টকা ধাৰলৈ নলব। মোৰ কান্ধত ভূতে বাহ লৈছিল, ২০১৬ চনৰ নবেম্বৰ মাহত হোৱা "নোটবন্দী" ৰ সময়ছোৱাত উপায়ন্তৰ হৈ, মানুহজনীৰ পৰা টকা ৫০০০/- ধাৰে লৈছিলো । বিশ্বাস কৰক মাত্ৰ ৫০০০ হেজাৰ টকা। দুবাৰকৈ ঘুৰাই দিয়াৰ পিছতো, এতিয়াও হেনো ৭০০০ টকা দিবলৈ বাকী আছেই।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
ভাৰতবৰ্ষৰ বেংক সমূহৰ ভিতৰত ভাৰতীয় স্টেট বেংকৰ গ্ৰাহকৰ সংখ্যা আন বেংকতকৈ বহুত বেছি। মই ব্যক্তিগত ভাবে এই বেংকটো, যথেষ্ট বিশ্বাস-যোগ্য বুলিয়েই বিবেচনা কৰোঁ। কিছু বছৰ আগৰ পৰা ব্যক্তিগত খন্ডৰ বেংক সমূহ সক্ৰিয় হোৱাৰ মূৰকত "বেংকিং চেক্টৰ" ত এক অভূতপূৰ্ব পৰিবৰ্তন আহিছে।
গ্ৰাহকৰ প্ৰতি বেংকৰ কৰ্মচাৰী সকলৰ ব্যৱহাৰৰ লগতে তেওঁলোকৰ দৃষ্টিভংগীও বহু সলনি হৈছে ।
কিন্তু ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ কৰ্মচাৰী সকলৰ ওপৰত, এই পৰিবৰ্তনৰ প্ৰভাৱ "বিলকুল" নাই পৰা যেন লাগে।
ভাৰতীয় স্টেট বেংকৰ কৰ্মচাৰী সকলৰ সেৱাৰ মনোভাৱ আৰু তেওঁলোকৰ নিজৰ কামৰ প্ৰতি ইমানেই উছৰ্গীকৃত যে তলৰ নমুনাটো মন কৰিলে অনুধাৱন কৰিব পাৰিব।
যদি কোনোবা কৰ্মচাৰীৰ নিজৰ পত্নীয়েও আহি সোধে, "ডাৰ্লিং, তুমি মোক ভাল পোৱা নে?"
কৰ্মচাৰী জনে কব, "মই নাজানো, আপুনি তিনি নম্বৰ কাউন্টাৰত সোধক।"
@@@@@@@@
মানুহৰ জীৱনৰ সম্পৰ্ক সমূহৰ গণিতীয় সমীকৰণ:
মৰম + আপডাল + ধমকি = মা
মৰম + সমীহ = দেউতা
মৰম + সহযোগ = ভনী
মৰম + দ্বন্দ = ভাই
মৰম + জীৱন = বন্ধু
আৰু
মৰম + জীৱন + আপডাল + সহযোগ + দ্বন্দ + সন্দেহ + ভয় + ধমকি + ........ = পত্নী
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
পত্নী : প্ৰত্যেক দেওবাৰে-দেওবাৰে, আপুনি বৰ-পুখুৰীত বৰশী বাবলৈ যায় যে.....
পতি : (সেপ ঢুকি) অ' যাও.. মানে... কি হ'ল নো ?
পত্নী : আজি আপোনাৰ "চেনী-পূঠি" জনী, আপোনাক বিচাৰি ঘৰ ওলাইছিল ।
@@@@@@@@@
শুভ সন্ধিয়া, বন্ধু-বান্ধৱীসকল
পতি: শুনা, জীৱনৰ বাকী কেইটা দিন, তুমি অন্ততঃ মোক শান্তিৰ সতে থাকিবলৈ দিয়া।
পত্নী : আপুনি যদি শান্তিৰ সতেই থাকে, তেন্তে মোকো আনন্দৰ সতে থাকিবলৈ দিয়ক।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
বীৰেন: তই বৰ্তমান কি "নেট-প্যাক" ব্যৱহাৰ কৰি আছ?
নগেন: বি.এছ.এন.এল
বীৰেন: প্ৰতি মাহে কি দিয়?
নগেন: কি দিম আৰু? গুৱাল গালি।
@@@@@@@@@
আমাৰ মাজৰ বহুতেই ভবাৰ দৰে "English" বস্তুটো আচলতে সিমান "hard" নহয়, কেৱল,
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
পানী অকণমান বেছিকৈ মিহলাব লাগে।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
বৰ উলহ মালহেৰে পত্নীয়ে ঘৰত পূজা এভাগ পাতিছে। পূজাৰ দিনাখন ৰাতিপুৱা অফিচলৈ ওলাই যোৱাৰ আগেয়ে পত্নীয়ে পতিদেবক কলে,
"হেৰি, আজি পূজা বুলি, পাৰিলে অফিচৰ পৰা অকণ সোনকালে আহিবচোন"।
পতিদেবৰ পৰা একো সহাঁৰি নাপায় পূনৰ কলে, "হেৰি শুনিছে নে, আৰতিৰ কথা মনত আছে নে নাই ?
পতি: আৰতি ??... ও আছে... সেই যে ওখ, "স্লিম ফিগাৰ", চকুযুৰি ডাঙৰ ডাঙৰ, দীঘল চুলি, কপালত সদায় ডাঙৰ ৰঙা টিপ এটাৰে ধুনীয়া মানুহজনী । আৰতি শইকীয়া । ভালকৈ মনত আছে, আমাৰ পূৰণি "ফ্ল্যাট" টোৰ সন্মুখৰ "ফ্ল্যাট"টোত যে আছিল। কিয় আজি আমাৰ ঘৰলৈ আহিব নেকি?
নকলেও হব, তাৰপিছত পত্নীগৰাকীয়ে পতিদেবক বিশেষভাৱে "পূজা" কৰিলে, ভগৱানৰ আচল পূজা পিছতহে কৰিলে।
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
নগেনৰ প্ৰত্যাৱৰ্তন:
শ্ৰেণী কোঠাৰ দৃশ্যঃ
সমাজ অধ্যয়নৰ বিষয় শিক্ষয়িত্ৰী গৰাকীয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকলক প্ৰশ্ন কৰিছে।
শিক্ষয়িত্ৰী: ৰামায়ণত লংকেশ্বৰ ৰাৱণৰ চৰিত্ৰটো খলনায়কৰ দৰে প্ৰক্ষেপ কৰা হৈছে যদিও, ব্যক্তিগত পৰ্যায়ত ৰাৱণ কিছুমান বিশেষ গুণৰ অধিকাৰী আছিল। ৰাৱণৰ এই বিশেষ গুণবোৰ কি কি আছিল ?
ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সকল নীৰৱ হৈ থকা দেখি শিক্ষয়িত্ৰী গৰাকীয়ে কলে,
"যিকোনো এটা গুণ কলেও হব? নগেন, কি চিন্তা কৰিছা? ৰাৱণৰ এটা গুণো কব নোৱাৰা নে?"
মূৰটো খজুৱাই খজুৱাই নগেনে কলে,
"বাইদেউ, ৰাৱণে, একেটা সময়তে, একেলগে দহজনীক চুমা খাব পাৰিছিল ।"
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
মোৰ অবিবাহিত পুৰুষ বন্ধু সকলোলৈ এটা উপদেশঃ
নিজতকৈ ওখ ছোৱালীৰ সতে বিয়া পাতক, আজীৱন পত্নীৰ সন্মুখত, মূৰ ডাঙি কথা কব পাৰিব ।
শুভৰাত্ৰি!
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
নামী-দামী ৰেস্তোঁৰা এখনত, প্ৰেমিক-প্ৰেমিকা এহাল সোমাল। প্ৰেমিকাই একেলগে কেবাটাও "আইটেম"ৰ অৰ্ডাৰ দিলে। কিছু সময়ৰ মূৰত বেয়াৰাই, বিভিন্ন খাদ্য সামগ্ৰী সমূহ, টেবুলত আনি সজাই দিলেহি।
প্ৰেমিক জনক নীৰৱ হৈ থকা দেখি, প্ৰেমিকাই পিজ্জা একপিচ মুখত লৈ, এক বিশেষ ৰোমাণ্টিক ভংগীমাৰে কলে,
"বেবী, প্লিজ, কিবা এটা কোৱা যাতে, মো-উ-ৰ হাৰ্ট বিট, অটোমেটিক বাঢ়ি যায়?"
প্ৰেমিক : মোৰ জেপত এটকাও নাই।
Comments
Post a Comment